Testy talii

Zmagania ligowe – Siła z Gór

3Wczoraj mieliśmy trzeci turniej ligowy w Warszawie. Strasznie żałuję, że nie mogłem być na pierwszym, ale postaram się nie opuścić już żadnego. Klimat na turnieju jak zwykle wyśmienity, grając razem parę miesięcy ekipa się już dość mocno zgrała, co uświadomiłem sobie tydzień temu, kiedy chłopaki zrobili mi super niespodziankę, o której pisałem w poprzednim wpisie.

Jeśli chodzi o talię, którą postanowiłem zagrać to wziąłem talię drumdaara z Katowic, o której możecie poczytać na naszym forum: http://whinvasion.pl/viewtopic.php?f=5&t=3220

Biorąc pod uwagę, że drumdaar elegancko wyłożył o co chodzi w talii, ja skupię się na swoich przemyśleniach oraz na grach i wynikach z wczorajszego turnieju. Po pierwsze, bałem się trochę grać tą talią. Z jednej strony nie wiedziałem, czy nie będzie znowu wielu talii DE, a z drugiej rzadko grałem do tej pory krasnoludami i nie jestem ekspertem w tej rasie. Ponadto, przeglądając talię kilka razy stwierdziłem, że do jej prowadzenia trzeba mieć skilla. Temat ten poruszał też drumdaar, talia wymaga ogrania, a ja miałem grać nią pierwszy raz. Rzeczywiście, ciekawe rozwiązania (takie jak Pielgrzymka, Serpent i Tunnel Fighter w jednej talii) sprawiają, że trzeba dużo przewidywać, kombinować i po prostu myśleć. Wcześniej dużo grałem orkami i w porównaniu z graniem tą talią granie orkami to bułka z masłem.

Według mnie świetnym rozwiązaniem jest tu wrzucenie My Life x 2 i Master Rune of Valaya x 2. Zastanawiałem się przed turniejem czy nie zmniejszyć liczby kart do 52 poprzez wyrzucenie dwóch valai, a dołożenie jednego majlajfa. Byłby to ogromny błąd – valaja się przydała niesamowicie, a brak potrzeby poświęcania pod nią jednostki był genialny. Zasoby na nią nigdy nie stanowiły problemu.

Dużym rozczarowaniem była dla mnie żelazna dyscyplina. Użyłem ją raz podczas turnieju, ale mam świadomość, że grałem przeciwko taliom, które nie targetują w zasadzie. Na wczorajszy turniej lepszą kartą byłyby Posiłki. Jestem pod wrażeniem możliwości tej karty, jaram się na potęgę.

Ogólnie wielki szacunek drumdaar za świetną talię. Zająłem nią wczoraj 4 miejsce w niełatwym warszawskim środowisku.

I runda

2:1 O’Jerry (Chaos)

2

Ciężka przeprawa, ale zakończona zwycięstwem. Jerry gra chaosem od kołyski, więc wie co i jak. Był ciężkim przeciwnikiem. W pierwszej grze miał kiepskie dojście, przewaga ekonomiczna którą zdobyłem była nie do nadrobienia i w sumie gładkie 1:0. W drugiej grze zostałem brutalnie i maksymalnie skontrolowany. Dwarf Cannon Crew poszło do piachu, supporty wyczyszczone dzięki misji – zostałem z pustym stołem a przeciwnik z bombami, poświęcarkami i Sigvaldem w grze. Żeby było jeszcze weselej to jak nie poddając się włożyłem supoport i jednostkę to dostałem dwa razy Beastmen Incursion i zrozumiałem, że czas grać trzecią grę. Partia decydująca najciekawsza, miałem niesamowity start (Wioska w quest, kanonka wyciągająca ancestrala w kingdom i z devek tunelarz w quest) i w drugiej turze miałem 5 zasobów i 4 karty. Opcji było mnóstwo, ale nie należy lekceważyć potęgi chaosu, który z lojalkami samymi może się podnieść nie mając żadnych młotków. Walka była zacięta i kluczowym momentem w grze było uratowanie przeze mnie tuneli górniczych, kiedy Jerry zagrał Den i chciał mi z misji na której siedział spawn zdjąć support. W odpowiedzi, za 2 zagrałem pielgrzymkę na spawna, którą kisiłem (zostawiając co turę zasoby) od dwóch tur. Nie widziałem nigdy takiej napinki na zdjęcie spawna, like ever. Pierwsza runda do przodu.

II runda

Selverin (DWA) 1:1

Mirrorów się bałem, a jak się dowiedziałem, że gram z Selverinem to morale na chwilę opadło. Ale pomyślałem sobie, że walczymy. Skończyło się remisem, raczej klasycznie. Był wyścig na majlajfy i tu się świetnie przydały valaje, naprawdę robiły grę. Pierwszą przegrałem, napór był za silny, a gracz za dobry. Druga gra to mój szaleńczy atak, a Tomka obrona. Obaj byliśmy bardzo rozbudowani, ja spaliłem jedną strefę, Tomek jedną i tak się bujaliśmy. W ciągu 3 tur zaatakowałem go łącznie za chyba 76 obrażeń. 14 przeszło i to wystarczyło. Na trzecią grę mieliśmy 5 minut. Tomek zaczynał i od razu zaczął od szybkiego naporu – wiedziałem, że tak będzie, każdy doświadczony gracz by to zrobił. Ja zatem przyjąłem taktykę obrony, bo atak nie miał sensu ze względu na to, że Selverin napór zaczął pierwszy. Obrona Czestochowy czyli Kingdoma była zażarta, ale miałem na ręce 2 majlajfy i valaję, więc nie mogło się skończyć inaczej niż remisem. Dobra gra, wymagająca.

III Runda

Dex (ORC) 0:2

Tu kompletna porażka. Nie byłem w stanie skontrolować orka, mimo że naprawdę się starałem i w drugiej grze do zera wyczyściłem stół Dexowi. Ale po prostu było to niemożliwe. Powiem tylko, że w drugiej grze, w trzeciej turze przeciwnik miał Wurrzaga i dwa rzygi na ręce, a ja jedną prawie spaloną strefę i trzy inwazje snotlingów obok swojej stolicy. Także no jak można dać radę – no jak?

IV Runda

Pablo (ORC) 1:0

1Bałem się tego orka, ale Pablo mnie pocieszył mówiąc: „spokojnie, ja to potrafię spierdolić”. Lubię grać z Pablem, bardzo ciepły i sympatyczny człowiek, dużo humoru w grze i zero spinki. W pierwszej szybki Serpent zaczął zabijać, a jak umarł zarzygany to utrzymał pozycję, a po drugiej bohaterskiej śmierci w odmętach trollich rzygowin zastąpił go kolega. Palenie było nieustające, Pablo nie miał jak zniszczyć devek w battlu. W drugiej grze już nie było tak różowo, dostawałem rzygami, Grimgorami i innym zielonym tałatajstwem, aż miło. Pablo miał jednak słaby dociąg i mimo posiadania na ręce z 20 kart nie mógł znaleźć nic do spalenia, a musiał zapakować aż trzy strefy. Jest to jednak ryzyko talii kontrolnej na Wurrzagu, że może być ciężko palić, zwłaszcza krasnale. W pewnym momencie zostało 7 minut do końca, ja miałem po kilka obrażeń w dwóch strefach i jedną czystą, w dłoni 2 valaje i jednego majlajfa, pielgrzymki i obrońców gdzie trzeba, także wiedziałem że dowiozę zwycięstwo. Bardziej nastawiłem się na obronę i atak – w taki to oto typowo krasnoludzki rozważny sposób twardziele z gór pokonali orczą hordę.

2-1-1 to całkiem dobry wynik biorąc pod uwagę stopień skomplikowania decyzji w talii i fakt, że grałem nią po raz pierwszy. Jestem bardzo zadowolony, polecam wypróbować!

Reklamy
Categories: Chaos, Krasnoludy, Liga, Orki, Testy talii, Turnieje, Uncategorized | Tagi: , , , , , | Dodaj komentarz

Muster for Wrocław

oficjalnyplakatkopiaZbliża się Assault na Wrocław. To widać, słychać i czuć. Nasze zwyczajowe sobotnie fun gierki zmieniły się w poligon doświadczalny dla nowych talii i pomysłów. Co chwilę w rozmowach było słychać: “we Wrocławiu użyję właśnie tej karty”, “myślę że wymienię kilka kart i jadę tym do Wrocławia”, “uważaj na to, bo we Wrocławiu…” i wiele tym podobnych tekstów. W powietrzu czuć bojowego ducha, Warszawa (a myślę, że nie tylko) się zbroi. Dla mnie to ekscytujący czas, bo będzie to mój pierwszy duży turniej i od razu Mistrzostwa Europy! Bardzo budujący jest też fakt, że na wczorajszych testach pojawiło się osiem osób, czyli więcej niż jeszcze do niedawna bywało na turniejach w Rivendell. To już jednak zamierzchłe czasy, przyszłość jest jasna, jak słońce świecące dziś nad Warszawą.

Sam ostro główkuję, czym pojechać do Wrocławia i na wczorajsze spotkanie zabrałem ze sobą trzy talie: dwie do testów i jedną for fun, ale na ciekawym według mnie pomyśle. Postaram się opisać każdą pokrótce i napisać, co było w nich dobre, a co szwankowało.

Talia nr 1 –  Kurt i Elfy

Ponieważ moje poprzednie talie leśnych elfów na obecne meta (Waaaaaaaaaaaaaaagh!!!!) nie są najlepsze – ponieważ nie mają dobrego dociągu, co czyni je powolnymi – postanowiłem połączyć leśne bandy z głównymi siłami Imperium pod wodzą Kurta Helborga. Dzięki dużej ilości wsparć, legendzie, Doubling the Guard i Planning for War planowałem zyskać zdolność do odbudowy po Vomicie, albo Grimgorze. W ramach kontroli miałem magów zaopatrzonych w Łańcuch Piorunów, elitę sprowadzoną prosto z Osterknachtu oraz Burn it Down – wiem, niewiele to, ale liczyłem, że wystarczy.kurt

Najważniejszym elementem było w miarę szybkie wystawienie Kurta, co umożliwiłoby mi rzucanie Doubling the Guard za darmo, Burna i ewentualnie Chain Lightninga za 1, a także olanie rzygania, i Grimgora. Ewentualnie Kurt miał być dobrą podpałką pod dociąg kart z DtG (motyw podpatrzony u Jaszczura).

Talia nie spełniła do końca moich oczekiwań. Przeciwko Chaosowi jeszcze jakoś szło, mimo problemów dla moich devek, jakie sprawiała Desacrated Temple. W starciu z chaosowym rushem na Callu talia dawała radę, ale przeciw kontroli na Inkurzji już słabiej, chociaż walczyłem. W mirrorze gra trwała długo, ale muszę przyznać, że naczelny warszawski ekspert od Imperium, prof. dr. hab. Nilis z Katedry Imperialnej Strategii z Uniwersytetu w Altdorfie miał dużo lepszą i szybszą talię, której nie byłem w stanie się oprzeć. W potyczkach z Orkami byłem bez szans – moja talia była za wolna, a Grimgor z rytuału, gdy miałem 6-8 devek i jednostki z Helblasterami w battlu po prostu kończył grę.

Podsumowując, talia była za wolna i nie umiałem dotrzymać tempa przeciwnikom, co wyeliminowało ją z grona kandydatów do udziału we Wrocławskiej edycji show pt. So You Think You Can Burn?

Talia nr 2 – Skorumpowana Kontrola

Ta talia to zaledwie cień dawnej świetnej talii, którą wygrałem jeden z warszawskich turniejów i byłem 10 w międzynarodowych turnieju na OCTGN (http://deckbox.org/sets/288160). Wtedy gwiazdami decku były Warpstony, Muster, Ptasior, Beastmen Incursion i bardzo ciężko było przeciwnikowi oprzeć się takiej kontroli.

discW związku z wyjściem wioski rasowej dla Chaosu postanowiłem przerobić dawny deck i zobaczyć, co potrafi w obecnym meta. Nie miałem jednak okazji długo testować talii, ponieważ udało mi się zagrać tylko trzy pojedynki – jeden z HE, jeden z EMP i jeden mirror. Z HE było najłatwiej, ale kolega nie miał w zasadzie kontroli, więc wiedziałem, że zwycięstwa nie mogę traktować bardzo poważnie. Imperium mnie rozłożyło. Dobre rozstawienie jednostek nie pozwoliło mi korzystać z Raiding Camps, Kościół i Dyscyplina ostudziły moje zapędy kontrolne, Sellsword niszczył mi wioski i nagle się okazało, że moi najeźdźcy z Północnych Pustkowi nie są w stanie zrobić dosłownie nic. Grę poddałem. W mirrorze dałem radę, ale zapewne tylko dlatego, że był to rush, a nie kontrola.

Talia nie jest zła. Ma mocne zdolności kontrolne, potrafi uderzyć z boków i spalić niespodziewanie strefę. Zapewnia potężny dociąg i często potrafi zaskoczyć przeciwnika. Więcej testów pozwoliłoby mi zapewne ocenić ją obiektywnie, ale szczerze… Odechciało mi się nią grać. Poprzednią wersją grałem z miesiąc i powrót nie zapewnił mi przyjemności z gry, a raczej próbę technicznego kombinowania. Dlatego żegnam się z nią i również nie nominuję jej do towarzyszenia mi w Napaści na Wrocław. Zachęcam jednak, zwłaszcza świeżych graczy, do kombinowania z tym pomysłem, bo deck prowadzi się dość łatwo i można się nim pobawić. W naszych domowych gierkach Nibelung grywa zmienioną nieznacznie wersją tej talii i wiedzie mu się całkiem, całkiem.

Talia nr 3 – Death with the Sword

swordDeck zrobiony for fun. Bardzo chciałem zagrać Siłą Cesarzy i Mieczem Gwiazdy Porannej (na marginesie: jedne z nielicznych kart, według mnie, obok na przykład Korowodu Dzierzb, których polskie nazwy brzmią lepiej niż angielskie). Wydało mi się, że te karty są dla siebie stworzone, stąd powstała koncepcja przewijarki na Crone, która będzie karcić mieczem i leczyć się, wyposażając mnie jednocześnie w karty.

Talią grałem przeciwko Chaosowi oraz HE i przeciwko obu taliom grało się bardzo przyjemnie. Oczywiście, żeby w pełni odpalić numer z mieczem i leczeniem, trzeba nazbierać trochę kart i zasobów, ale jak już wypali, to jest naprawdę miło i wtedy człowiek czuje, po co gra w tę grę tak naprawdę – dla bardzo dobrej zabawy. Przyjemnie jest, kiedy z Call of the Kraken wchodzą Black Guards do obrony legendy. Zazwyczaj w następnej turze dołączałem miecz do Crone i zaczynało się przewijanie na ostro.

Oczywiście, na turnieju deck nie byłby w stanie powalczyć, ale ważne jest, żeby wstrenght ferworze przygotowań i zmagań turniejowych nie zapomnieć o radości z gry. Ja radość wczoraj odnalazłem właśnie grając tą talią i bardzo się z tego cieszę. Jedyną rysą było uświadomienie mnie, podczas dyskusji z Nilisem i Dyktą, że leczenie nie pozwala mi na przyjęcie na Crone obrażeń, a później uleczenie ich Siłą Cesarzy. Bo plan był taki: atakuję z mieczem, dostaję dwa obrażenia. W następnej turze przeciwnik atakuje całą swoją trzódką legendę, która dostaje kilka obrażeń i po przydzieleniu ich, a przed zadaniem rzucam taktykę i leczę Crone. Dzięki temu byłaby ona “czysta”, a ja pociągnąłbym dużo kart. Nadzieje na ten numer okazały się płonne – tak niestety nie można. Nic to, zabawa i tak przednia z leczenia legendy po ataku i dobieraniu bunusowych kart.

Na koniec chciałbym jeszcze podzielić się trzema przemyśleniami.

Po pierwsze, nie wiem, czy wioski rasowe w Chaosie są aż takim przebojem. Długo wyczekiwane miały podreperować starty i być wybawieniem dla okulałej po FAQ 2.0 rasy. Jednak Chaos może wykorzystać tak wiele neutralnych kart w ciekawy sposób, że wioska nie zawsze się po prostu opłaci. Oczywiście, można brać przykład z Virgo i wrzucać do talii i wioski i neutrale, ale to są już zagrania pro, wykonywane przez przeszkolonych kaskaderów, więc nie róbcie tego w domu. Nie mówię oczywiście, że wioski są do niczego, o nie! Po prostu zastanawiam się, czy akurat w tej rasie są rzeczywiście tak oczywistym wyborem, jak się do niedawna wydawało.

sellswordDruga uwaga łączy się z poprzednią. Otóż składając obecnie talię należy zadać sobie jedno ważne, ale to zajebiście ważne pytanie: czy wkładać Veteran Sellsworda? Z jednej strony jego użycie wyklucza niejako posługiwanie się wioskami samemu, ale jednak daje możliwość kontroli wiosek przeciwnika. Z tego, co obserwuję, jak na razie jest pół na pół – część graczy wrzuca ich do talii, a część nastawia się na granie wioskami i liczy, że przeciwnik też nie będzie używał tej jednostki. Jestem ciekaw, jak będzie we Wrocławiu – czy będzie to jednostka must have, czy raczej sobie ją darujemy.

I wreszcie, last but not least, dochodzimy do ostatniej kwestii w tym wpisie, a mianowicie: czym jadę do Wrocławia? Otóż ostatnie testy dały mi sporo do myślenia. Być może to truizm i oczywista oczywistość, jak mawia klasyk, ale wczorajsze gry uświadomiły mi, że żadną “standardową” talią daleko się nie zajedzie (no chyba że będą to Orki, o których już jest na forum poważna dyskusja w wątku Meta na Wrocław). Dlatego też postanowiłem pójść w stronę, w którą do tej pory nigdy nie poszedłem, pograć rasami, którymi do tej pory nie grałem, sprawdzić nowe możliwości, nowe karty, nowe pomysły na talię. Chyba oryginalność jest mimo wszystko kluczem do zwycięstwa, a jeśli nie, to przynajmniej do dobrej zabawy.

Na koniec filmik, który niedawno pokazał mi Arhra i – mimo że dotyczy Warhammer Fantasy Battle – z pewnością przywoła uśmiech na Wasze twarze.

Dark Elf Security Guard

 DESG

Boom! Miłego popołudnia!

Categories: Chaos, Dark Elf, Imperium, Meta, Ogólne, Testy talii | Tagi: , , , , | 1 komentarz

Blitzkrieg, Horda i wiosna warszawskiej sceny

„Skulony w jakiejś ciemnej jamie smaczniem sobie spałwilk
i spały małe wilczki dwa – zupełnie ślepe jeszcze.
Wtem stary wilk przewodnik, co życie dobrze znał,
łeb podniósł, warknął groźnie, aż mną szarpnęły dreszcze!
Poczułem nagle wokół siebie nienawistną woń,
woń, która tłumi wszelki spokój, zrywa wszystkie sny.
Z daleka ktoś gdzieś krzyknął nagle krótki rozkaz – goń!
I z czterech stron wypadły na nas cztery gończe psy!”

Dokładnie tak. Zostałem pokąsany, choć odgryzałem się, jak tylko mogłem. Efektem walki było szóste miejsce na jedenastu graczy i przerwanie dobrej passy, która trwała trzy tygodnie. Ale może po kolei.

Na turniej wybrałem się znowu z Wood Elfami, choć zupełnie innymi niż ostatnio. Tym razem postawiłem na rush i trochę się przewiozłem. O talii nie będę się rozwodził, bo w ostatnim wpisie trochę mnie w tym temacie poniosło. Wydawało mi się, że miała wszystko. Wydawało mi się, że ma kontrolę (Burn It Down i Called Back). Wydawało mi się, że ma ekonomię (Kuźnia, Zoo, Huntsmani). Wydawało mi się, że ma ochronę własnych jednostek (Kościół, Dyscyplina). Wydawało mi się, że ma uberszybkość (3 x Hellblaster, 3 x Tatuaże, dopalanie devek Akolitą i Spellsingerem). Wydawało mi się. W efekcie kiepskiego dociągu, słabej dyspozycji dnia i zbytniej wierze w battlefield talia zgrzytała, kaszlała, zacinała się i po prostu nie osiągnęła zamierzonego przeze mnie efektu.

IMG-20130320-00402

Dobry start to podstawa!

Talia na deckboxie: Synowie Lasu – Blitz

Teraz przejdźmy do historii Wielkiej Smuty, czyli moich gier, a potem napiszę bardziej generalnie o turnieju, który był najciekawszym, na jakim do tej pory byłem.

Runda I

Dostałem bye. Nie lubię dostawać baja. Lubię ogień walki, reckless ataki, heroic obrony. Lubię ripować, targetować, majlajfować, ambuszować. Po prostu – I Love This Game i jak nie gram w this gejm to nie klikam „lubię to”. Czas wolny poświęciłem na spożywaniu Lubelskiej Grejpfrutówki i oglądaniu  jak orki zagryzają się nawzajem.

Runda II (WE – DWA 0:2)

majlajfMe, myself i Carnage ze swoimi szybkimi (!) Krasnoludami, które pod jego dowództwem zwyciężyły w turnieju. W pierwszej grze Carnage był szybszy, a nie miałem nic, co mogłoby go skontrolować. Moment, w którym osiągnął sześć zasobów i trzy karty był momentem, w którym skręcił mi kark. W drugiej grze zdecydowałem się zagrać all-in i od początku wrzuciłem wszystko do battla i zacząłem szaleńczy atak Nimbie Spearmenami z heblami i tatuażami. Spaliłbym Carnaga w czwartej turze, jednak Carnage od początku miał w ręce tego jednego majlajfa, który zrobił różnicę. Dobra talia, świetny driver i zajechali daleko.

Runda III (WE – ORC 1:2)

grimgorNilis zagrał Orkami. Tak, tak, panie i panowie. Orkami. Zielonymi, obrzydliwymi, morderczymi orkami. Byłem w ciężkim szoku, bo wydawało mi się, że Nilis ma na swojej karcie postaci wpisane „Empire Only”. Potyczki były przyjemnie, bo lubimy się z Mateuszem i zawsze pojedynkujemy się w kulturalnej i miłej atmosferze. Orcza kontrola była dla mnie nie do pokonania. W tym momencie jest to bardzo silny build, co zresztą widać choćby po wynikach tego turnieju (miejsca od drugiego do piątego dla Orków!). W jednej z gier udało mi się być szybszym, stąd „tylko” 1:2. Długo nie zapomnę sytuacji, w której miałem w kingdomie Kościół, w queście Spellsingera, a w battlu Nimbie Spearmena z Hellblasterem i sześcioma devkami. Nilis miał na ręce 4 karty i 4 zasoby. Rzucił Rytuał, poświęcając Pajączka na Hordę i wsadzając Grimgora w battla, który zniszczył devki i Hellblastera. Pozostałe dwie karty na ręce to Pillage i Lobber, czym szczyścił mi boki. Dziękuję, dobranoc.

Runda IV (WE – HE 2:1)szarża

Z Marcinem grałem raz do tej pory i wtedy wygrałem 2:0. Tym razem jednak sprawy przybrały dla mnie nienajlepszy obrót i pierwszą partię szybko przegrałem. Marcin szybko zdobył wystarczająco zasobów, żeby wystawić smoki, a ja jak na złość nie miałem Called Back, żeby je skontrolować. W drugiej grze taktyki miałem na swoim miejscu i kontrolując jednostki i wsparcia Marcina biłem bezlitośnie za milion. Dodatkowo, cofnięcie Moon Dragona na rękę dwie tury z rzędu – bezcenne. W trzeciej partii zadecydowała szybkość plus mocne pójście przeze mnie w quest, co zaowocowało błyskawicznym skompletowaniem potrzebnego do palenia asortymentu. Zapewne trzeba było tak grać od początku, ale mądry Wood Elf po szkodzie.

Po turnieju zrobiłem rachunek sumienia (to jest po integracji i ocknięciu się po niej), wyłapałem parę błędów. Najważniejsze dla mnie jest to, że już od kilku turniejów gram świadomie. Błędy wynikają z braku ogrania, a to przyjdzie z czasem, więc chill i Lubelska Grejpfrutówka.

tabela

Specjalnie dla Szymussa:)

Generalnie – turniej był ekstra. Ostatnio jest z każdą środą coraz lepiej. Po pierwsze, frekwencja. Może to nie zrobi wrażenia na innych miastach, ale 11 osób w Warszawie, to bardzo dobra informacja, która świetnie wróży na przyszłość. Po drugie, powrócił Ostry. Ja wcześniej nie miałem okazji poznać Pawła ani zobaczyć go w akcji. Jestem pod wrażeniem – bardzo pozytywny człowiek i świetny gracz od którego dużo można się nauczyć. Według mnie takie osoby są, na równi z dopływem świeżej krwi, potrzebne w Warszawie i mam nadzieję, że powrót Ostrego do gry będzie kolejną jaskółką, która zwiastuje wiosnę naszej sceny.

Jakby na potwierdzenie nadejścia tej wiosny, od przyszłego tygodnia gramy ligę warszawską! Marzyłem o tym od dawna. Pomysł rzucił Wiśnia, podjąłem się wykonania. W najbliższym czasie, najprawdopodobniej jutro wrzucę na forum informację co i jak. Zaczniemy prosto: 10 turniejów, podstawowe zasady i tabela. Żadnej dodatkowej kasy, żadnych nagród, pure fun. Najważniejsze jest zrobienie pierwszego kroku i bardzo się cieszę, że został on wykonany.

Na turnieju znowu prawie wszystkie rasy (tym razem poza DE), choć wyraźnie dało się wczoraj zauważyć i odczuć dominację zielonej Hordy. Podczas turnieju, jak również po nim odbywała się ciekawa dyskusja, której motywem przewodnim była interesująca myśl, a mianowicie fakt, iż aktualnie w WHI nie ma meta, albo w zasadzie jest w stanie formowania się. FAQ 2.0 wyczyścił tablicę, stworzył inwazyjne ground zero i pozwolił na eksplorację nowych, dziewiczych terytoriów. Stąd kombinowanie, próbowanie, testowanie. To świetny moment dla nowych graczy, żeby znaleźć swój styl gry i swoje miejsce na scenie.

IMG-20130320-00405

Wesoła ekipa z Inwazyjnego Jeepa.
Wrocław! Przybywamy!

Tym optymistycznym akcentem zakończę wpis. Gratuluję topce turnieju oraz Mikalsowi, który rozegrał swój pierwszy zwycięzki pojedynek! Oby tak dalej! Zapraszam do lektury i komentarzy. Jeszcze w tym tygodniu chciałbym wrzucić kolejny. Poświęcony będzie nowemu dodatkowi, który przyniósł nam bardzo ciekawe karty, o czym świadczy choćby bardzo ożywiona dyskusja na forum.

Salut!

Categories: Meta, neutralne armie, Testy talii, Turnieje | 5 Komentarzy

Triumf kniei

dtlPrzed wczorajszym turniejem miałem poważny dylemat. Z jednej strony chciałem podtrzymać dobrą passę i trzeci raz z rzędu wejść do topki, a z drugiej chciałem zagrać testowanymi od tygodnia Wood Elfami, którym zbyt wiele osób nie wróżyło turniejowych sukcesów. Kusiło mnie, żeby zagrać prostą orczą kontrolą, która z szybkimi i tanimi jednostkami oraz Inwazją Snotlingów zapewniła mi tydzień temu trzecie miejsce. Po długich rozważaniach doszedłem jednak do wniosku, że większą zabawę i kombinowanie będę miał gajowymi i tę talię zabrałem do Rivendell.

Od ostatniego wpisu deck poddany został drobnej rekonstrukcji, związanej z analizą podpowiedzi na forum i w komentarzach na blogu, a także chęci wykorzystana Kapłanki Vereny, która bardzo pasuje mi tematycznie do talii i dobrze wygląda z moją własnoręcznie zrobioną stolicą, na której art jest właśnie z tej karty (+ 100 do lansu).

Z talii wyrzuciłem Drychę, Wardancera, Bordertown, Spoilsy i jednego Wildridera. Włożyłem natomiast kilka kart, które miały przyspieszyć talię i zwiększyć jej siłę uderzeniową:

3 x Huntsmen – przyspieszenie talii i lojalka, która pozwala wystawić razem z nim w pierwszej turze jeszcze wsparcie za 2. Generalnie wszyscy mnie opieprzyli, że nie miałem go w talii i mieli rację! No, i jest synem lasu, of course.

2 x Priest of Verena – tak jak napisałem, chciałem nią zagrać bo mi pasuje do ogólnej koncepcji. Nie wrzucałem razy trzy, bo boję się jednak tych DE, a w plecach kapłanka ma tylko 1. Wspiera za to bardzo dobrze manipulację devkami, co jest filarem mojej talii, dlatego miejsce dla niej było pewne.

1 x Helblaster – obvious.

shrine2 x Runefang of Solland – trochę z inspiracji Wiśni, a trochę z oświecenia, jak dobra jest ta karta. Daje dodatkowe dwa młotki za dwa, co przy zdolności decku do obrony swoich jednostek jest w miarę pewne. Ponadto pozwala osądzić przeciwników za darmo, a nawet przy braku Vereny na ręce zyskuję pewną przewagę psychologiczną, bo przeciwnik musi mieć w pamięci, że w każdej chwili może dojść do czystki.

2 x Shrine to Tall – według mnie genialna karta, mimo że część osób wyraziło przeciwną opinię. W tej talii sprawdza się znakomicie, bo brak posiadania młotka jest zrekompensowany bonusem z devek, które mam zazwyczaj w ilości hurtowej. W battlefieldzie działa jak kolejny Hellblaster, co pozwala momentami na potężne uderzenia za 25 – me like!

Talia na deckboxie: Synowie Lasu v 1.2

Runda I (WE – DWA 2:0)

dead eyeWczoraj na turnieju po raz pierwszy pojawił się Mikals i to z nim przyszło mi stoczyć otwierający pojedynek. Co ciekawe, Michał jest z mojego rodzinnego miasta, a nawet chodziliśmy do tego samego liceum i mamy wspólnych znajomych. Świat jest jednak mały, jak gobliński łeb. Mikals grał talią Przema z Torunia (z drobnymi zmianami wynikającymi z braku Mountain Legion i jeszcze jednej karty). Pojedynek zakończyłem zwycięstwem, choć – mimo debiutu – Michał sprawił spore problemy. Bardzo dobrze, jak na początkującego gracza, radził sobie w grze talią, która nie należy do najprostszych (w następnej grze z Nilisem ugrał remis 1:1, choć był bliski zwycięstwa – doświadczenie Nilisa jednak zaprocentowało). W każdym razie – mamy nowego, obiecującego gracza na scenie. Oby tak dalej! Co do samej talii, to jestem pod wrażeniem wymysłu Przema. Deck świetnie sobie radzi w różnych sytuacjach, jest bardzo szybki i niebezpieczny. Chapeau bas, czyli po naszemu czapka z łba.

Runda II (WE – CHA 2:0)

skarbrandJeszcze przed rozpoczęciem gry z Dyktą i prowadzonym przez niego Chaosem, Nilis stwierdził, że choć kibicuje mojej talii (Empire Foreva!) to stawia 10 do 1, że wygra Dykta. Nie złamało to mojego ducha bojowego i od początku grałem o zwycięstwo. W pierwszej grze Dykta bardzo szybko spalił mi strefę wrzucając Skarbranda z innowacji i wjeżdżając w stolicę nim i Savage Forsaken. Poczułem presję czasu, ale udało mi się szybko odwinąć i spalić strefę w odpowiedzi. W kolejnej turze nastąpił moment przełomowy, ponieważ Dykta uderzył Unleashem, ale skontrolowałem mu devki i nie udało się zadać miażdżącego ciosu. Odpowiedź z kniei była druzgocąca i pierwsza gra dla mnie. O drugiej niewiele można napisać. Po mulliganie Dykta miał na ręce 3 x Spawna, 2 x Seduced, 1 x Contested Village i coś jeszcze. Nie za bardzo miał z czym grać, a żeby już mieć pewność (nigdy nie lekceważ potęgi Chaosu!) rzuciłem Verenę i zostawiłem mu kompletnie pusty stół. Chwilę później było po zawodach i w dobrej atmosferze delektowaliśmy się Perłą Chmielową obserwując gry przeciwników. Dykta ostatecznie zajął 3 miejsce w turnieju – serdeczne gratulacje za pokazanie, że Chaos wcale nie jest na kolanach.

Runda III (WE – DWA 0:2)

W trzeciej turze wylosowałem Bokalusa, który grał tymi samymi Krasnoludami, co tydzień wcześniej. Muszę szczerze przyznać – zostałem rozmontowany. Mój plan A, jak i plan B nie podziałały. Na dodatek zostałem świetnie skontrolowany i załatwił mnie własny Hidden Grove. Jak na złość w pierwszej grze mimo przekopania dużej części decku nie znalazłem żadnego Dance to Loec, co mogło dać mi chociaż szansę na równą walkę. Tak jak pisałem w zeszłym tygodniu – talia Bokalusa jest bardzo ciekawa (spełniło się życzenie Przema, żeby na turnieju jego imienia wygrała właśnie taka talia) i ciężko się przeciwko niej gra, a i dowódca należy do tych z wyższej półki. Gratulacje drugiego pod rząd zwycięstwa w turnieju!

IMG-20130313-00398

W tle obrazek pt. „Ogień z Battlefielda”

Runda IV (WE – DE 2:1)

250px-Elder_hellebronDex znany jest z niestandardowych talii i takiej właśnie się spodziewałem. Była to przewijarka na Crone z Dark Abyss i Witch Hagami przyspieszającymi zrzucanie kart przeciwników. Talia miała kilka niespodzianek – powiem tylko tyle, że jak chcecie zobaczyć Grimgora w Dark Elfach, to zapraszam do Warszawy. W pierwszej grze po mulliganie zobaczyłem taką kapustę na ręce, że chciałem się poddać od razu. Może i byłby to lepszy plan – nie stresowałbym się w ostatniej grze presją czasu. Druga rozgrywka zajęła nam większą część z 50 minut przeznaczonych na grę (a może 55, sam nie wiem). Walka była zacięta, Crone dwa razy wchodziła i schodziła ze stolicy, trup ścielił się gęsto, ale ostatecznie górą była moja leśna banda. Na ostatnią grę zostało nam 9 minut, więc wiedziałem, że nie ma co iść w kontrolkę, a trzeba zebrać wszystkie siły w battlu i bezlitośnie kąsać. Gra rozstrzygnęła się w ostatnich minutach i po zaciekłej obronie i równie zaciekłym ataku to ciała Mrocznych leżały porozrzucane bezwładnie na polu bitwy, a moi wojownicy znikali powoli w kniejach, by przygotować się do kolejnych potyczek.

Z bilansem 3-0-1 zająłem drugie miejsce, z którego jestem bardzo zadowolony. Wyniki z gier w całej Polsce pokazują, że pole do popisu jest ogromne, a każda rasa i każdy build może wygrywać. Sam mam już w głowie pomysł na nowe Leśne Elfy, który wprowadzę w życie, jak tylko nacieszę się graniem aktualną talią. Warto też podkreślić, że wczoraj na turnieju pojawiły się prawie wszystkie rasy (poza Orkami, choć gościnnie występował Grimgor, o czym już wcześniej pisałem).

Wieczór zakończyliśmy już chyba tradycyjnie w pobliskim lokalu, gdzie miło spędziliśmy czas przy jasnym pełnym, dowiedzieliśmy się kto został nowym Imperatorem Rzymu oraz snuliśmy plany warszawskiego assaultu on Wroklał.

Do następnego razu!

Categories: neutralne armie, Testy talii, Turnieje | 1 komentarz

Synowie Lasu

ssRaz w tygodniu, poza środowym turniejem, staram się spędzić przynajmniej jeden wieczór na grze w Inwazję. Gram wtedy z moimi dwoma kolegami – Andriuszką i Nibelungiem. Chłopaki grają tylko domowe gierki, dzięki temu za nic mają sobie schematy i zawsze jest okazja zobaczyć jakieś ciekawe karty albo buildy, których stoły turniejowe nie widują. Andriuszka gra HE i DE (czasami Chaosem, choć ostatnio bardzo rzadko), a Nibelung kiedyś skoncentrowany był tylko na Krasnoludach, ale ostatnio złapał mocnego bakcyla na DE oraz Chaos i nic nie robiąc sobie z restrykcji, które miłościwie spuścił na nas FAQ 2.0, składa coraz to nowe talie ku uciesze władców Naggaroth oraz Papy Nurgla i spółki.

Na czwartkowe spotkanie przygotowałem dwie talie, ale dziś chciałbym podzielić się spostrzeżeniami na temat tylko jednej z nich (drugą zostawię na następny wpis). Deck nazwałem Synowie Lasu, ponieważ złożony jest z Leśnych Elfów oraz innych mieszkańców gęstwin Athel Loren. Mimo przeczucia, iż będzie mi trudniej przeciwko “normalnym”, rasowym taliom zdecydowałem się zagrać Wood Elfami, ponieważ mają w mojej opinii prześwietny fluff i zabójcze arty na kartach (Shadow Sentinel!!!).

Część graczy wybiera dla gajowych krasnoludzką stolicę, ja jednak zdecydowałem się na Imperium. Dokonałem takiego wyboru ponieważ zależało mi na wykorzystaniu kilku mechanizmów, jakie oferują imperialne karty, a konkretnie na:

  • ochronie swoich jednostek (które niestety są dość drogie!) dzięki Dyscyplinie i Kościółkom;

  • swobodnym przesuwaniu rozwinięć, zarówno swoich jak i przeciwnika, do czego miała mi posłużyć (poza Długą Zimą i Korowodem Dzierzb) karta z listy restrykcji – wola elektorów;

  • wykorzystaniu developek w polu bitwy, dzięki Hellblasterom;

  • pozbawianiu przeciwnika młotków za pomocą Hidden Grove.

Na początku w talii miałem tylko jedną Verenę, ale po cennej uwadze Michała (Wiśni) oraz pierwszej rozegranej grze wrzuciłem tę kartę w trzech egzemplarzach i stała się kamieniem węgielnym pod budowę sukcesów talii (porażki niech na razie pozostaną milczeniem).

Talia na deckboxie:  Synowie Lasu

stolWieczór zapowiadał się bardzo miło – pizza była w drodze, na stole już czekały na dowódców przeróżne talie, słodkie przekąski oraz wyborna wódeczka z papryczką chilli w środku, którą Nibelung wydobył specjalnie na tę okazję ze swojej przepastnej krasnoludzkiej spiżarni.

Testy wypadły w miarę pomyślnie, choć spotkałem się z wąskim zakresem decków, przeciwko którym przyszło mi grać. Zmierzyłem się bowiem z Krasnoludami na devkach i Serpencie, Chaosie na Khorvaku i dodatkach (talia świetnie mi znana, bo sam grałem podobną przez dłuższy czas) oraz z Elfami – zarówno Wysokimi (na smokach), jak i Mrocznymi (przewijarka na Crone Nibelunga i przejmowanie jednostek Andriuszki). Zabrakło mi pojedynków z Imperium i Orkami, które – jak również zauważył Wiśnia – są najgorszym rywalem dla tej talii.

Planem, który starałem się realizować na początku każdej gry było osiągnięcie dużego dociągu, kontrolowanie przeciwnika dzięki Hidden Grove oraz przesuwaniu devek, aż do czasu nadejścia Vereny, która miała wysłuchać modlitw płynących z jej Świątyni i wyczyścić stół przeciwnikowi. Czasem się to udawało, ale jeśli nie, to przechodziłem do naporu i wrzucałem jednostki do battla, dodawałem hellblastery, przesuwałem i dokładałem rozwinięcia (które dzięki Spellsingerowi same stawały się jednostkami). Momentami były to naprawdę szybkie akcje, które przypominały błyskawiczne wyłonienie się z lasu grupy elfów precyzyjnie niszczących określone cele.will

Pierwsze testy ukazały dwa zasadnicze problemy. Kluczowym, który spędza mi sen z powiek, jest fakt, iż talia wolno się rozkręca i potrzebuje wielu elementów, żeby skutecznie zabijać. Ponadto, pierwsza karta często musi zasilić kingdom, ze względu na fakt, iż wiele jednostek i wsparć kosztuje 2 i muszę mieć te magiczne cztery zasoby, żeby wystawiać dwie karty na turę. Drugim problemem, który wynika z poprzedniego, jest ryzyko przewinięcia się samemu (nie mówiąc już o sytuacji, kiedy Mroczni w tym pieczołowicie pomagają). Wiele gier (tych wygranych także) kończyłem z niewielką ilością kart w talii i czasem musiałem się ratować przenoszeniem rozwinięć z questa, żeby Gaj mógł odciąć mi dociąg.

Jako pozytywny element należy wymienić możliwość zabaw devkami przeciwnika dzięki Długiej Zimie, Woli oraz Korowodowi Dzierzb. Nie ma nic przyjemniejszego, niż poprzestawianie kart po drugiej stronie stołu, a potem wyczyszczenie wszystkiego, co znajduje się w pobliżu stolicy oponenta. Kolejną zaletą talii jest jej zdolność do obrony. Strefy mają podwyższoną wytrzymałość dzięki devkom, Milicja zbiera obrażenia, Wardancer już samym pojawieniem się często czyni strefę bezpieczną od ataków, Kościółek utrudnia targetowanie jednostek, a Dance to Loec może dzięki Spellsingerowi zaskoczyć atakującego przeciwnika. Kiedy deck się rozkręci, to atakowanie również staje się przyjemne. Hellblaster sprawia, że nawet jedna jednostka jest w stanie spalić strefę, co również może być niespodzianką dla przeciwnika.

Wątek zaskakiwania przewija się w moim opisie, ponieważ właśnie element zaskoczenia i nieprzewidywalność jest tym, co tygrysek (w tym wypadku będący wilkiem) lubi najbardziej. Bardzo chciałbym w talii znaleźć również miejsce na Thornflesh Dryad lub Bladesingera. Myślałem o zastąpieniu nimi Drychy, ale z drugiej strony – czy ja potrzebuję jeszcze więcej opcji na obronę?

W najbliższych testach zamierzam wypróbować nowe warianty talii, które mogą pomóc w przyspieszeniu jej działania.

Wariant I – minimalistycznypriest

Out: 2 x Bordertown; 1 x Spoils of War

 In: 3 x Priest of Verena

Wariant II – pośredni (51 kart):

Out: 2 x Bordertown; 1 x Spoils of War; 1 x Shadow Sentinel; 1 x Nimble Spearmen

In: 3 x Shrine to Taal; 3 x Priest of Verena

Wariant II – dogłębna rekonstrukcja (52 karty)

Out: 2 x Bordertown; 1 x Spoils f War; 1 x Contested Village; 1 x Shadow Sentinel; 1 x Nimble Spearmen; 1 x Wardancer

In: 3 x Shrine to Taal 1 x hellblaster; 3 x Van Klumpf’s Buccaneers; 2 x Priest of Verena; 2 x Thornfelsh Dryad

Oczywiście, nie wykluczam dalszych zmian i chętnie usłyszę Wasze zdanie oraz porady. Da się to zrobić lepiej? Chętnie posłucham opinii. Zależy mi na zwiększeniu szybkości i kontroli dociągu, a jednocześnie chciałbym jeszcze lepiej operować devkami ku uciesze mojej i sromocie tych, którzy staną na drodze Synom Lasu!

 

Categories: Testy talii | Tagi: , , | 5 Komentarzy

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.